Rozdział I

No matter what we breed, We still are made of greed, This is my kingdom come, This is my kingdom come (...)"*


Są takie momenty w życiu, kiedy człowiek chciałby cofnąć czas. I nie mówię tu o dobrych rzeczach, które byśmy chcieli przeżyć jeszcze raz, tylko o tych złych, by odeszły w nie pamięć i nigdy się nie wydarzyły. Czemu nikt jeszcze nie wynalazł wehikułu czasu? Byłby o wiele bardziej przydatniejszy niż kolejny produkt Apple, na który i tak nigdy nie będzie mnie stać pomimo, że mieszkam w Nowym Jorku, gdzie co druga osoba posiada iPhone i chodzi w conversach. Ale ja to ja, zwykła dziewczyna, którą ludzie mijają na ulicy bez zwracania na mnie jakiejkolwiek uwagi. Żyję w swoim własnym świecie, świecie gdzie debilni ludzie nie mają wstępu. Jednak zdaje mi się, że im bardziej ich w nim nie chce, tym bardziej oni się tu pojawiają.
Szczerze mówiąc, nie mam zbyt wielu przyjaciół. Nie potrafię zaufać ludziom. Jedyna osoba, która wie o mnie wszystko to Amy. Kocham ją jak własną siostrę, chyba przed nikim wcześniej się tak nie otworzyłam jak przed nią, ale jest mały problemy. Mieszkamy 225 mil od siebie. Koniec świata to nie jest, ale jednak odległość robi swoje, z Nowego Jorku do Waszyngtonu trochę daleko. Obiecałam jej, że do niej przyjadę i dotrzymam słowa. Nie wiem co bym zrobiła bez Amy, fakt trochę zniszczyła mi psychikę i myślę o różnych rzeczach w miejscach gdzie nie wypada, ale to nie zmienia faktu, że jest najlepszym człowiekiem na ziemi. Szkoda, że tak dobrze nie mogę dogadywać się z moją matką. Ale to temat nie na teraz. 
-Grace! Grace! Zejdź wreszcie z tego strychu!- krzyknęła mama.
-Dobra, zaraz!
Pewnie się dziwicie, czemu tam siedzę. Są dwa powody. Pierwszy z nich to przepiękny widok na Central Park, a po drugie tam nikt nie widzi i nie słyszy jak płaczę. A ostatnio mam co raz więcej powodów do tego, by łzy ciekły po moich policzkach. Potrafię przesiedzieć tam pół dnia, zakładam słuchawki, biorę chusteczki i mam wszystkich w dupie. Tak wiem, zachowuję się jak jakaś wariatka, jak odludek, ale nie umiem sobie inaczej poradzić z przytłaczającym mnie światem. Ostatnie dni najeżały do najgorszych w moim życiu, a te następne wcale nie będą lepsze. Jeśli po tym wszystkim nie wyląduję w psychiatryku to stanie się cud.
-Grace, chodź bo wychodzimy!-znowu usłyszałam krzyk mamy.
-Idę!
Dosłuchałam do końca piosenki, wyłączyłam MP4 i zeszłam na dół. Jak zwykle cała moja kochana rodzinka stała wkurwiona na mnie. Matka jak zwykle miała pretensje, jak nie o to, w co jestem ubrana, to o to, że przeze mnie jak zwykle spóźnimy się do babci na obiad. Wiadomo, na kogoś trzeba zwalić winę. Nie miałam ochotę w ten dzień na nic, a szczególnie na jedzenie. Ciapałam widelcem po talerzu. Nawet nie zjadłam deseru. Jakoś nikt się tym za bardzo nie przejął, jak zawsze. Po południu rodzicom zachciało się jechać na cmentarz, jednak ja nie mogłam. Nie żebym jakoś się brzydziła trupów czy coś. Nie, po prostu miałam okropne myśli. Powiedziałam, że źle się czuje, a tata odwiózł mnie do domu. Przebrałam się w dres i wróciłam na strych. Miałam ze sobą zeszyt i długopis. Czasami gdy jestem zdenerwowana lubię sobie po prostu pobazgrolić w nim, jednak dzisiaj poczułam, że nie tędy droga. "Może wypadałoby spisać to wszystko co się stało, może jakoś się po tym pozbieram, może.." pomyślałam. Przez następne 10 minut siedziałam i wyglądałam przez okno. W Central Parku było pełno osób, w sumie jak codziennie. Facet sprzedający watę cukrową był oblegany przez dzieciaki, młodzi ludzie urządzali sobie pikniki a starsi odpoczywali na ławkach. Ponownie wzięłam do ręki zeszyt, przekartkowałam go. Był pusty, żadnej zapisanej strony. Na czarnej okładce był czerwony napis "Kiss me hard before you die". Przeczytałam go jeszcze kilka razy, wzięłam długopis do ręki i zaczęłam pisać...

_________________________________________________________________________________
*"Nie ma znaczenia jak nas wychowano, I tak jesteśmy stworzeni z chciwości, Oto nadchodzi moje królestwo, Oto nadchodzi moje królestwo (...)- Imagine Dragons- Demons