No matter what we breed, We still are made of
greed, This is my kingdom come, This is my kingdom come (...)"*
Są takie
momenty w życiu, kiedy człowiek chciałby cofnąć czas. I nie mówię tu o dobrych
rzeczach, które byśmy chcieli przeżyć jeszcze raz, tylko o tych złych, by
odeszły w nie pamięć i nigdy się nie wydarzyły. Czemu nikt jeszcze nie wynalazł
wehikułu czasu? Byłby o wiele bardziej przydatniejszy niż kolejny produkt
Apple, na który i tak nigdy nie będzie mnie stać pomimo, że mieszkam w Nowym Jorku,
gdzie co druga osoba posiada iPhone i chodzi w conversach. Ale ja to
ja, zwykła dziewczyna, którą ludzie mijają na ulicy bez zwracania na mnie
jakiejkolwiek uwagi. Żyję w swoim własnym świecie, świecie gdzie debilni ludzie
nie mają wstępu. Jednak zdaje mi się, że im bardziej ich w nim nie chce, tym
bardziej oni się tu pojawiają.
Szczerze
mówiąc, nie mam zbyt wielu przyjaciół. Nie potrafię zaufać ludziom. Jedyna
osoba, która wie o mnie wszystko to Amy. Kocham ją jak własną siostrę, chyba
przed nikim wcześniej się tak nie otworzyłam jak przed nią, ale jest mały
problemy. Mieszkamy 225 mil od siebie. Koniec świata to nie jest, ale jednak
odległość robi swoje, z Nowego Jorku do Waszyngtonu trochę daleko. Obiecałam
jej, że do niej przyjadę i dotrzymam słowa. Nie wiem co bym zrobiła bez Amy,
fakt trochę zniszczyła mi psychikę i myślę o różnych rzeczach w miejscach gdzie
nie wypada, ale to nie zmienia faktu, że jest najlepszym człowiekiem na ziemi.
Szkoda, że tak dobrze nie mogę dogadywać się z moją matką. Ale to temat nie na
teraz.
-Grace!
Grace! Zejdź wreszcie z tego strychu!- krzyknęła mama.
-Dobra,
zaraz!
Pewnie
się dziwicie, czemu tam siedzę. Są dwa powody. Pierwszy z nich to przepiękny
widok na Central Park, a po drugie tam nikt nie widzi i nie słyszy jak płaczę.
A ostatnio mam co raz więcej powodów do tego, by łzy ciekły po moich
policzkach. Potrafię przesiedzieć tam pół dnia, zakładam słuchawki,
biorę chusteczki i mam wszystkich w dupie. Tak wiem, zachowuję się jak jakaś
wariatka, jak odludek, ale nie umiem sobie inaczej poradzić z przytłaczającym
mnie światem. Ostatnie dni najeżały do najgorszych w moim
życiu, a te następne wcale nie będą lepsze. Jeśli po tym wszystkim
nie wyląduję w psychiatryku to stanie się cud.
-Grace, chodź bo wychodzimy!-znowu usłyszałam krzyk mamy.
-Idę!
Dosłuchałam do końca piosenki, wyłączyłam MP4 i zeszłam na dół. Jak zwykle cała
moja kochana rodzinka stała wkurwiona na mnie. Matka jak zwykle miała
pretensje, jak nie o to, w co jestem ubrana, to o to, że przeze mnie jak zwykle
spóźnimy się do babci na obiad. Wiadomo, na kogoś trzeba zwalić winę. Nie
miałam ochotę w ten dzień na nic, a szczególnie na jedzenie. Ciapałam widelcem
po talerzu. Nawet nie zjadłam deseru. Jakoś nikt się tym za bardzo nie przejął,
jak zawsze. Po południu rodzicom zachciało się jechać na cmentarz, jednak ja
nie mogłam. Nie żebym jakoś się brzydziła trupów czy coś. Nie, po prostu miałam
okropne myśli. Powiedziałam, że źle się czuje, a tata odwiózł mnie do domu.
Przebrałam się w dres i wróciłam na strych. Miałam ze sobą zeszyt i długopis.
Czasami gdy jestem zdenerwowana lubię sobie po prostu pobazgrolić w nim, jednak
dzisiaj poczułam, że nie tędy droga. "Może wypadałoby spisać to wszystko
co się stało, może jakoś się po tym pozbieram, może.." pomyślałam. Przez
następne 10 minut siedziałam i wyglądałam przez okno. W Central Parku było
pełno osób, w sumie jak codziennie. Facet sprzedający watę cukrową był oblegany
przez dzieciaki, młodzi ludzie urządzali sobie pikniki a starsi odpoczywali na
ławkach. Ponownie wzięłam do ręki zeszyt, przekartkowałam go. Był pusty, żadnej
zapisanej strony. Na czarnej okładce był czerwony napis "Kiss me hard
before you die". Przeczytałam go jeszcze kilka razy, wzięłam długopis do
ręki i zaczęłam pisać...
_________________________________________________________________________________
*"Nie ma znaczenia jak nas wychowano, I tak jesteśmy stworzeni z
chciwości, Oto nadchodzi moje królestwo, Oto nadchodzi moje królestwo
(...)- Imagine Dragons- Demons
